هدفون بیسیم ردمی مدل Redmi Headphones Neo در بروزکالا

REDMI Headphones Neo با شناسه M2546E1 می‌خواهد تعریف یک هدفون اقتصادی کامل را عوض کند: درایور ۴۰ میلی‌متری، حذف نویز تطبیقی تا ۴۲ دسی‌بل، اتصال هم‌زمان به دو دستگاه، USB Audio و ادعای ۷۲ ساعت پخش، همگی در محصولی قرار گرفته‌اند که در بازار جهانی حدود ۵۰ تا ۶۰ یورو قیمت دارد. این ترکیب روی کاغذ رقبای قدیمی‌تر Soundcore را هدف می‌گیرد، اما برگ برنده اصلی Neo صدای استودیویی یا ساخت لوکس نیست؛ ارزش آن از کنار هم قرار گرفتن ANC مؤثر، باتری بسیار طولانی و امکانات کاربردی شکل می‌گیرد. پرسش مهم این است که آیا تنظیم صوتی و ریزه‌کاری‌های تجربه کاربری هم به اندازه فهرست مشخصات پخته‌اند یا نه.

بدنه ۲۶۳ گرمی REDMI Headphones Neo تقریباً به‌طور کامل از پلاستیک ساخته شده، اما پلاستیک متراکم، مونتاژ تمیز و لولاهای بی‌صدای آن حس یک اسباب‌بازی ارزان را منتقل نمی‌کنند. گوشی‌ها می‌چرخند و به داخل تا می‌شوند، پس حجم حمل کمتر از فرم دورگوشی آن است؛ هرچند داخل جعبه نه کیف محافظی وجود دارد و نه حتی کابل USB-C. سه رنگ مشکی Obsidian، سفید Sand و آبی Mist عرضه شده‌اند و طراحی مینیمال، به‌جای تقلید پرزرق‌وبرق از مدل‌های گران، بیشتر روی کاربرد تمرکز دارد.

پدهای نرم و هدبند پهن، وزن را برای چند ساعت شنیدن یا کار اداری خوب پخش می‌کنند و استفاده با عینک نیز عموماً آزاردهنده نیست. بااین‌حال عمق کاپ‌ها زیاد نیست و گوش بعضی کاربران ممکن است به توری درایور برسد؛ همچنین زاویه فشار پد می‌تواند در لبه پایین آب‌بندی ضعیف‌تری بسازد و هم صدا و هم ANC را تغییر دهد. کلیدهای سمت راست برجستگی متمایزی ندارند و با لمس پیدا کردنشان زمان می‌برد؛ اعلان‌های صوتی مبهم، نبود تشخیص قرارگیری روی سر و نبود گواهی مقاومت در برابر آب نیز یادآوری می‌کنند که این هنوز یک مدل اقتصادی است.

درایور دینامیک ۴۰ میلی‌متری با روکش تیتانیومی، امپدانس ۳۲ اهم و پاسخ ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز در بلوتوث، روی کاغذ ترکیبی آشناست؛ شخصیت واقعی صدا اما گرم، تیره و متمایل به بیس است. بیس حجم دارد ولی همیشه ضربه و بافت دقیقی ارائه نمی‌کند، میدرنج نقطه قوت هدفون است و وکال‌ها را با بدنه قابل‌قبول نگه می‌دارد، درحالی‌که تربل عقب می‌نشیند و صحنه چندان باز یا لایه‌بندی‌شده نیست. چند بررسی مستقل نیز به فشردگی داینامیک و تغییر محسوس توازن صدا با روشن و خاموش شدن ANC اشاره کرده‌اند؛ بنابراین حالت Balanced الزاماً به معنای صدای خنثی نیست.

خبر خوب این است که اکولایزر ده‌باندی اپلیکیشن واقعاً به کار می‌آید: کمی کاهش بیس میانی و افزایش کنترل‌شده تربل، شفافیت و ضربه را بهتر می‌کند و پریست Enhance Treble نقطه شروع مناسبی است. اتصال سیمی USB-C دامنه اعلامی را به ۴۰ کیلوهرتز می‌رساند، گواهی Hi-Res فقط در همین حالت معنا دارد و در عمل نیز وضوح، داینامیک و تأخیر بهتر می‌شوند؛ حتی با باتری خالی هم صدا ادامه دارد. نبود جک ۳.۵ میلی‌متری و قرار نگرفتن کابل دیتا در جعبه آزاردهنده است. اگر اولویت نخست شما دقت و جزئیات صوتی باشد، Soundcore Space Q45 یا Sony WH-CH720N با بودجه بیشتر انتخاب‌های مطمئن‌تری‌اند؛ Neo برای شنونده‌ای منطقی‌تر است که صدای سرگرم‌کننده و قابل تنظیم می‌خواهد.

شیائومی برای حذف نویز فعال رقم «تا ۴۲ دسی‌بل» را اعلام می‌کند و سه سطح دستی در کنار حالت تطبیقی می‌دهد. اندازه‌گیری‌های مستقل نشان می‌دهند این فقط یک عدد تزئینی نیست: Neo در صدای یکنواخت موتور، اتوبوس، کولر و همهمه بم عملکردی فراتر از قیمتش دارد و در بخش‌هایی از فرکانس‌های پایین و میانی بیش از ۲۰ تا ۲۵ دسی‌بل کاهش ایجاد می‌کند. در برابر صحبت نزدیک، سوت و صداهای تیز هنوز نشت قابل‌شنیدن باقی می‌ماند؛ سکوت پرچم‌دارها را نمی‌سازد، اما در کلاس Space One یک رقیب جدی است.

عملکرد ANC به آب‌بندی پدها وابستگی زیادی دارد؛ جابه‌جایی چند میلی‌متری روی سر یا دسته عینک می‌تواند نتیجه را تغییر دهد. حالت Transparency برای شنیدن سریع صدای اطراف مفید است، ولی صدا را کمی نازک و گرفته می‌کند و طبیعی‌بودن مدل‌های گران‌تر را ندارد. این دو نکته تصویر دقیقی از Neo می‌سازند: حذف نویز یکی از دلایل اصلی خرید است، اما خریدار باید تناسب کاپ با گوش خود را جدی بگیرد و انتظار مکالمه‌ای کاملاً شفاف در حالت عبور صدا نداشته باشد.

سامانه سه‌میکروفونی با کاهش نویز هوشمند برای تماس طراحی شده و ردمی مقاومت در برابر باد تا سرعت ۵ متر بر ثانیه را تبلیغ می‌کند. شواهد مستقل کاملاً یک‌دست نیستند: در آزمون‌های کنترل‌شده، صدا در محیط شلوغ هنوز واضح و قابل فهم باقی مانده، اما بررسی‌های میدانی افت جزئیات و طبیعی‌بودن صدا را در خیابان، باد شدید و نویز متغیر گزارش کرده‌اند. جمع این نتایج یعنی میکروفون‌ها برای تماس روزانه، کلاس آنلاین و جلسه در اتاق مناسب‌اند، نه جایگزین هدست کاری با میکروفون بوم در فضای باز.

ردمی صدای پس‌زمینه ثابت را بهتر از اتفاق‌های ناگهانی مهار می‌کند و در شلوغی شدید، صدای کاربر ممکن است باریک یا پردازش‌شده شنیده شود. یک جزئیات کوچک اما مهم این است که کلید چندمنظوره نزدیک یکی از میکروفون‌ها قرار دارد و لمس یا فشردن آن می‌تواند ضربه‌ای ناخوشایند به طرف مقابل منتقل کند. پس کیفیت تماس از حد انتظار این قیمت پایین‌تر نیست، اما عدد سه میکروفون نباید با کیفیت حرفه‌ای اشتباه گرفته شود.

Bluetooth 5.4، Google Fast Pair و اتصال هم‌زمان به دو دستگاه، جابه‌جایی میان لپ‌تاپ و گوشی را کم‌دردسر می‌کنند؛ Spotify Tap و اشتراک‌گذاری صدا نیز روی دستگاه‌های سازگار شیائومی در دسترس‌اند. برد رسمی ۱۰ متر است و در یک آزمون مستقل ارتباط تا حدود ۱۲ متر بدون قطع جدی پایدار مانده. محدودیت مهم در کدک‌هاست: فقط SBC و AAC پشتیبانی می‌شوند و خبری از LDAC، aptX یا LE Audio نیست؛ بنابراین کیفیت بی‌سیم خوب و قابل اتکاست، نه واقعاً Hi-Res.

تأخیر اندازه‌گیری‌شده حدود ۲۱۵ میلی‌ثانیه بوده است؛ سرویس‌های ویدیویی معمولاً آن را جبران می‌کنند، اما برای بازی رقابتی یا تدوین دقیق مناسب نیست. در اینجا USB Audio فقط یک گزینه جانبی نیست و مسیر کم‌تأخیر و باکیفیت‌تر را فراهم می‌کند. کلید پاور وظایف زیادی از روشن‌کردن و جفت‌سازی تا ریست را بر عهده دارد و نگه‌داشتن بیش از حد آن می‌تواند گیج‌کننده باشد؛ بااین‌حال پس از راه‌اندازی، Multipoint و Fast Pair تجربه‌ای روان‌تر از بسیاری از هدفون‌های هم‌قیمت می‌سازند.

باتری ۶۰۰ میلی‌آمپرساعتی با ادعای ۷۲ ساعت پخش در حالت ANC خاموش، مهم‌ترین نقطه قوت بی‌بحث Headphones Neo است. اندازه‌گیری رسانه‌های مستقل با روش‌های متفاوت، حدود ۶۹٫۵ تا ۸۸ ساعت بدون ANC و ۴۶ تا ۵۸ ساعت با ANC را ثبت کرده‌اند. فاصله اعداد نشان می‌دهد ولوم، کدک و الگوی استفاده اثر زیادی دارند، اما نتیجه مشترک روشن است: حتی با حذف نویز نیز چند روز کاری یا یک سفر طولانی را بدون نزدیک شدن به شارژر پشت سر می‌گذارد.

شارژ سریع رسمی با ۱۰ دقیقه اتصال، تا ۵ ساعت پخش می‌دهد و یک آزمون عملی پس از ۱۵ دقیقه بیش از ۱۱ ساعت پخش با ANC ثبت کرده است؛ شارژ کامل نیز حدود ۷۹ دقیقه زمان برده. نقطه مقابل این استقامت، نبود تشخیص برداشتن هدفون از سر است: اگر پخش یا دستگاه را خاموش نکنید، Neo بی‌دلیل روشن می‌ماند. خوشبختانه امکان شنیدن از طریق USB-C حتی با باتری خالی، در موقعیت اضطراری راه نجات خوبی است.

اپلیکیشن Xiaomi Earbuds مرکز کنترل واقعی هدفون است، نه یک افزونه نمایشی. از اینجا می‌توان میان سه سطح ANC و حالت تطبیقی جابه‌جا شد، اتصال دوگانه را مدیریت کرد، عملکرد کلید چندمنظوره را تغییر داد و یکی از چهار پریست صدا یا اکولایزر ده‌باندی را انتخاب کرد. چون تنظیم کارخانه‌ای تیره است، اکولایزر بخشی از راه‌اندازی پیشنهادی Neo محسوب می‌شود. گزینه Find نیز صدایی برای پیدا کردن هدفون پخش می‌کند، هرچند شدت آن برای پیدا کردن دستگاه در محیط شلوغ چندان زیاد نیست.

بخش نرم‌افزار به اندازه سخت‌افزار صیقلی نیست. در برخی نسخه‌های منطقه‌ای، برای دریافت به‌روزرسانی firmware باید حساب کاربری ساخت و CHIP نمایش تبلیغات در اپ را گزارش کرده است؛ دو اصطکاک غیرضروری برای محصولی که کار اصلی‌اش پخش موسیقی است. بااین‌حال کنترل دقیق EQ و ANC، ضعف تیونینگ پیش‌فرض را تا حد زیادی جبران می‌کند. نبود تشخیص روی گوش از طریق نرم‌افزار قابل حل نیست، اما مجموعه تنظیمات موجود برای این رده قیمتی همچنان کامل است.