کنسول بازی سونی مدل Sony Play station 5 Slim Digital Edition CFI-2115 ظرفیت 825 گیگابایت در بروزکالا

برند

داستان Sony در سال ۱۹۴۶ در توکیو آغاز شد؛ زمانی که ماسارو ایبوکا و آکیو موریتا، شرکتی کوچک با نام Tokyo Tsushin Kogyo را با هدف توسعه فناوری‌های نوآورانه تأسیس کردند. سونی فعالیت خود را با تولید تجهیزات الکترونیکی آغاز کرد و با معرفی نخستین ضبط‌صوت نواری ژاپن و رادیو ترانزیستوری، به‌تدریج به یکی از نام‌های مطرح صنعت الکترونیک تبدیل شد. این شرکت در سال ۱۹۵۸ نام Sony را برای خود انتخاب کرد؛ نامی که بعدها به نمادی جهانی در دنیای فناوری تبدیل شد.

موفقیت سونی با محصولاتی مانند Walkman، تلویزیون‌های Trinitron و پخش‌کننده‌های CD ادامه پیدا کرد و این برند را به یکی از پیشگامان تغییر سبک زندگی دیجیتال تبدیل ساخت. ورود به صنعت بازی با معرفی PlayStation در سال ۱۹۹۴ نیز فصل تازه‌ای در تاریخ شرکت رقم زد. در سال‌های بعد، دوربین‌های Cyber-shot و Alpha، تلویزیون‌های BRAVIA، محصولات صوتی و خانواده Xperia به گستردگی سبد محصولات آن افزودند.

امروز سونی در حوزه‌های مختلفی از جمله تجهیزات صوتی و تصویری، دوربین‌های حرفه‌ای، کنسول‌های بازی، سرگرمی و حسگرهای تصویربرداری فعالیت می‌کند. تمرکز بر کیفیت ساخت، فناوری‌های اختصاصی و تجربه کاربری، از مهم‌ترین ویژگی‌های این برند ژاپنی است؛ شرکتی که پس از نزدیک به هشت دهه فعالیت، همچنان با نوآوری و ترکیب فناوری و سرگرمی، جایگاه ویژه‌ای در صنعت تکنولوژی جهان دارد.

مقدمه

معرفی PS5 Slim را باید بیش از آنکه یک بازنگری سخت‌افزاری در نسل پنجم کنسول‌های سونی بدانیم، تلاشی برای اصلاح یکی از مهم‌ترین انتقادهای واردشده به طراحی اولیه پلی‌استیشن ۵ در نظر بگیریم. ابعاد بزرگ دستگاه از همان ابتدای عرضه، انتخاب محل نصب و هماهنگ کردن آن با فضای میز تلویزیون را برای بخشی از کاربران دشوار کرده بود. سونی در نسخه اسلیم با کاهش محسوس حجم بدنه، حفظ معماری پردازشی نسل قبل و بازنگری در ساختار پنل‌ها، تلاش کرده است همان تجربه گیمینگ را در قالبی جمع‌وجورتر ارائه دهد. بااین‌حال، نکته مهم اینجاست که Slim قرار نیست نسل جدیدی از سخت‌افزار پلی‌استیشن باشد؛ این مدل از نظر توان پردازشی تفاوت معناداری با نسخه استاندارد ندارد و ارزش خرید آن بیشتر به طراحی، ظرفیت ذخیره‌سازی و انعطاف‌پذیری در انتخاب درایو دیسک وابسته است.

برای کاربری که هنوز از PS4 استفاده می‌کند، خرید PS5 Slim به معنای ورود به نسل جدیدی از بازی‌ها، دسترسی به عناوین اختصاصی پلی‌استیشن ۵ و بهره‌مندی از سرعت بالاتر SSD در بارگذاری مراحل است. اما شرایط برای کسی که از قبل یک PS5 استاندارد در اختیار دارد کاملاً متفاوت خواهد بود. در چنین شرایطی، کوچک‌تر شدن بدنه و تغییرات ظاهری احتمالاً مهم‌ترین تفاوت‌هایی هستند که در استفاده روزمره احساس می‌شوند؛ چراکه اجرای یک بازی مشخص با تنظیمات یکسان، قرار نیست روی نسخه Slim تصویر باکیفیت‌تر یا نرخ فریم بالاتری تولید کند.

انتخاب میان نسخه دیجیتال و دیسک‌خور نیز صرفاً به اختلاف قیمت اولیه محدود نمی‌شود و مستقیماً با شیوه خرید بازی ارتباط دارد. کاربری که بازی‌های فیزیکی تهیه می‌کند، پس از اتمام آن‌ها امکان فروش یا انتقالشان به دیگران را دارد و می‌تواند از مجموعه دیسک‌های PS4 سازگار نیز استفاده کند. در مقابل، کسی که خریدهای خود را از فروشگاه پلی‌استیشن انجام می‌دهد و معمولاً منتظر تخفیف‌های دیجیتالی می‌ماند، احتمالاً استفاده چندانی از درایو نخواهد داشت. از نظر اجرای بازی نیز تفاوتی میان این دو نسخه وجود ندارد؛ بازی‌های دیسکی پس از نصب روی SSD اجرا می‌شوند و دیسک در زمان اجرای بازی برای احراز مالکیت مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ظرفیت حافظه داخلی هم یکی دیگر از مواردی است که باید هنگام خرید به آن توجه کرد. مدل‌های اولیه سری CFI-2000 با حافظه یک‌ترابایتی عرضه شدند، اما در سری CFI-2100 ظرفیت نسخه دیجیتال به ۸۲۵ گیگابایت کاهش پیدا کرد، درحالی‌که نسخه دیسک‌خور همچنان از یک ترابایت حافظه بهره می‌برد. مدل دیجیتال ژاپنی CFI-2200 نیز با ظرفیت ۸۲۵ گیگابایت عرضه شده است. البته بخشی از فضای اسمی SSD در اختیار سیستم‌عامل قرار می‌گیرد و تمام ظرفیت آن برای نصب بازی‌ها قابل استفاده نیست. بنابراین، اگر معمولاً یک یا دو بازی را به‌صورت هم‌زمان دنبال می‌کنید، این اختلاف احتمالاً تأثیر چندانی بر تجربه شما نخواهد داشت؛ اما در خانه‌هایی که چند نفر با سلیقه‌های متفاوت از یک کنسول استفاده می‌کنند، ظرفیت بیشتر می‌تواند از حذف و نصب مداوم بازی‌ها جلوگیری کند. در نهایت، دو سؤال ساده درباره محل تهیه بازی‌ها و تعداد عناوین نصب‌شده، معمولاً مسیر انتخاب نسخه مناسب را بسیار روشن‌تر از مقایسه صرف کد مدل‌ها مشخص می‌کند.

طراحی و کیفیت ساخت

مهم‌ترین تغییر PS5 Slim در مقایسه با نسل قبلی، بازنگری در ابعاد و ساختار بدنه است. سونی اعلام کرده که حجم دستگاه در مقایسه با طراحی اولیه بیش از ۳۰ درصد کاهش پیدا کرده است؛ تغییری که در نگاه اول کاملاً قابل تشخیص است و به‌خصوص برای کاربرانی اهمیت دارد که فضای محدودی در اطراف تلویزیون یا داخل میز دارند. بااین‌حال، کوچک‌تر شدن بدنه به معنای تبدیل شدن کنسول به دستگاهی کاملاً کم‌حجم نیست. PS5 Slim همچنان حدود ۳۵۸ میلی‌متر عرض و ۲۱۶ میلی‌متر عمق دارد و در حالت افقی، ارتفاع نسخه دیجیتال آن به حدود ۸۰ میلی‌متر می‌رسد. وجود برآمدگی مربوط به درایو در نسخه دیسک‌خور نیز این ارتفاع را به حدود ۹۶ میلی‌متر افزایش می‌دهد. بنابراین، اگر قصد دارید دستگاه را داخل یک محفظه یا قفسه قرار دهید، صرفاً توجه به کاهش درصدی حجم کافی نیست و باید فضای لازم برای کابل‌های متصل و گردش هوا را نیز در نظر بگیرید.

ساختار ظاهری دستگاه از چهار پنل جداشدنی تشکیل شده که امکان دسترسی به بخش‌های داخلی و شخصی‌سازی ظاهر کنسول را فراهم می‌کنند. در نسخه دیسک‌خور، بخش مربوط به درایو از بدنه اصلی بیرون‌زدگی دارد و همین موضوع باعث می‌شود طراحی دستگاه نسبت به نسخه دیجیتال نامتقارن‌تر به نظر برسد. این تفاوت در حالت عمودی بیشتر به چشم می‌آید، درحالی‌که هنگام قرارگیری افقی ممکن است چندان محسوس نباشد. سونی پایه‌های کوچک مخصوص قرارگیری افقی را در بسته‌بندی قرار داده، اما پایه عمودی باید به‌صورت جداگانه خریداری شود؛ موضوعی که برای محصولی در این بازه قیمتی می‌توانست با تصمیم بهتری مدیریت شود.

وزن دستگاه نیز با توجه به نسخه و سری تولید متفاوت است. برای نمونه، مدل دیسک‌خور CFI-2100 حدود ۳٫۱ کیلوگرم وزن دارد و نسخه دیجیتال آن به حدود ۲٫۵ کیلوگرم می‌رسد. البته در استفاده معمول، این اختلاف وزن اهمیت چندانی ندارد؛ زیرا کنسول قرار نیست مرتب جابه‌جا شود و ابعاد کلی، دسترسی به درگاه‌ها و نحوه قرارگیری کابل‌ها نقش تعیین‌کننده‌تری در راحتی استفاده دارند.

یکی دیگر از مواردی که در ارزیابی طراحی کنسول باید به آن توجه کرد، صدای تولیدشده هنگام فعالیت دستگاه است. نسخه دیسک‌خور علاوه بر صدای سیستم خنک‌کننده، هنگام خواندن اطلاعات از دیسک صدای مکانیکی درایو را نیز تولید می‌کند. این صدا با نویز فن متفاوت است و در محیط‌های ساکت، به‌خصوص هنگام بازی در ساعات پایانی شب، ممکن است بیشتر به گوش برسد. در مجموع، طراحی Slim اصلاح موفقی برای یکی از نقاط ضعف ظاهری نسل اولیه محسوب می‌شود؛ اما این تغییر زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که ابعاد نسخه قبلی واقعاً برای محل نصب کاربر محدودیت ایجاد کرده باشد. برای کسی که از قبل یک PS5 سالم و بدون مشکل در اختیار دارد، کوچک‌تر شدن بدنه به‌تنهایی دلیل چندان قانع‌کننده‌ای برای تعویض کنسول نیست.

عملکرد، توان پردازشی و سخت‌افزار

از نظر معماری سخت‌افزاری، PS5 Slim تفاوت بنیادینی با نسخه استاندارد ندارد و سونی در این مدل همان ترکیب پردازنده هشت‌هسته‌ای مبتنی بر AMD Zen 2، واحد گرافیکی مبتنی بر معماری RDNA 2 و ۱۶ گیگابایت حافظه مشترک GDDR6 را حفظ کرده است. این تصمیم نشان می‌دهد که هدف اصلی از عرضه نسخه Slim افزایش توان پردازشی نبوده، بلکه سونی تلاش کرده همان سطح عملکرد را در قالب بدنه‌ای کوچک‌تر ارائه دهد. به همین دلیل، انتخاب نسخه دیجیتال یا دیسک‌خور، ظرفیت SSD و حتی تغییر سری تولید، به‌خودی‌خود قدرت بیشتری برای اجرای بازی‌ها فراهم نمی‌کنند.

در عمل، کیفیت تجربه گیمینگ بیشتر از هر چیز به نحوه بهینه‌سازی بازی و حالت تصویری انتخاب‌شده بستگی دارد. بسیاری از عناوین نسل جدید میان حالت Performance و Quality به کاربر حق انتخاب می‌دهند. حالت Performance معمولاً روی نرخ فریم بالاتر تمرکز می‌کند تا حرکت دوربین و واکنش‌های داخل بازی روان‌تر باشند، درحالی‌که حالت Quality بخشی از منابع پردازشی را برای حفظ جزئیات بصری و کیفیت تصویر اختصاص می‌دهد. برای مثال، در یک بازی اکشن که چرخش سریع دوربین و واکنش‌های لحظه‌ای اهمیت دارند، نرخ فریم بالاتر می‌تواند تجربه لذت‌بخش‌تری ایجاد کند. در مقابل، در عناوین داستانی و محیط‌محور، ممکن است وضوح تصویر و جزئیات بیشتر اولویت بالاتری داشته باشند.

برای نمونه، استودیوی Insomniac نرخ هدف ۶۰ فریم‌برثانیه را برای حالت Performance در بازی Marvel’s Spider-Man Remastered اعلام کرده است. البته این عدد به همان بازی و تنظیمات مشخص آن مربوط می‌شود و نمی‌توان آن را معیاری برای پیش‌بینی عملکرد تمام عناوین پلی‌استیشن ۵ در نظر گرفت. هر بازی بسته به موتور گرافیکی، میزان پیچیدگی محیط و نحوه بهینه‌سازی، عملکرد متفاوتی خواهد داشت.

حضور SSD پرسرعت یکی از مهم‌ترین بخش‌های معماری PS5 است که تأثیر آن را بیشتر در کاهش زمان بارگذاری و انتقال سریع‌تر میان بخش‌های مختلف بازی مشاهده می‌کنیم. این موضوع به‌خصوص برای کاربرانی اهمیت دارد که مرتب مراحل را از ابتدا شروع می‌کنند یا میان بخش‌های مختلف یک بازی جابه‌جا می‌شوند. بااین‌حال، باید میان سرعت اجرای بازی و ظرفیت ذخیره‌سازی تفاوت قائل شد. SSD سریع‌تر یا پرظرفیت‌تر الزاماً باعث افزایش نرخ فریم نمی‌شود؛ بلکه ظرفیت بیشتر تنها امکان نگهداری تعداد بیشتری بازی را فراهم می‌کند و سرعت حافظه نیز در زمان بارگذاری و دسترسی به اطلاعات نقش دارد.

پشتیبانی از خروجی 4K با نرخ نوسازی حداکثر ۱۲۰ هرتز نیز یکی از قابلیت‌هایی است که در مشخصات فنی کنسول دیده می‌شود، اما استفاده واقعی از آن به نمایشگر و بازی موردنظر وابسته است. صرفاً داشتن یک تلویزیون 4K به معنای اجرای تمام بازی‌ها با وضوح 4K واقعی و نرخ ۱۲۰ فریم‌برثانیه نیست. بسیاری از عناوین برای حفظ عملکرد پایدار، از وضوح داخلی متغیر یا روش‌های بازسازی تصویر استفاده می‌کنند. بنابراین، برای کاربری که نمایشگر ۶۰ هرتزی دارد، کیفیت اجرای بازی‌ها در حالت ۶۰ فریم‌برثانیه معیار کاربردی‌تری خواهد بود.

در این میان، PS5 Pro جایگاه متفاوتی دارد و برای کاربرانی طراحی شده که به دنبال کیفیت بصری بالاتر و عملکرد بهتر در عناوین سازگار هستند. اگر حفظ جزئیات بیشتر در کنار نرخ فریم روان‌تر اولویت اصلی خرید باشد، مقایسه نسخه Slim با مدل Pro منطقی‌تر از انتظار داشتن چنین تفاوتی میان دو نسخه استاندارد و Slim است. در نهایت، سخت‌افزار PS5 Slim همان توان پردازشی شناخته‌شده پلی‌استیشن ۵ را ارائه می‌دهد و نقطه قوت آن نه افزایش قدرت، بلکه حفظ این عملکرد در قالبی جمع‌وجورتر است.

نرم‌افزار

رابط کاربری PS5 Slim از همان ساختار نرم‌افزاری خانواده پلی‌استیشن ۵ استفاده می‌کند و در این بخش، تغییر اختصاصی و تعیین‌کننده‌ای نسبت به نسخه استاندارد وجود ندارد. بااین‌حال، امکانات نرم‌افزاری دستگاه در استفاده روزمره نقش مهمی دارند؛ به‌خصوص زمانی که کاربر بخواهد بدون خروج از بازی، تنظیمات مختلف را تغییر دهد یا وضعیت سیستم را بررسی کند. با فشردن دکمه PS روی کنترلر، منوی سریع دستگاه در دسترس قرار می‌گیرد و امکان مدیریت برخی تنظیمات، کنترل صدای بخش‌های مختلف و بررسی وضعیت دانلودها فراهم می‌شود.

صفحه اصلی نیز بازی‌ها و برنامه‌های رسانه‌ای را در بخش‌های جداگانه نمایش می‌دهد تا دسترسی به محتوای موردنظر ساده‌تر باشد. یکی از قابلیت‌های کاربردی این بخش، Game Presets است که به کاربر اجازه می‌دهد اولویت‌هایی مانند وضوح تصویر یا نرخ فریم را از قبل مشخص کند. البته این تنظیمات در تمام بازی‌ها الزاماً اعمال نمی‌شوند و عناوینی که از این قابلیت پشتیبانی نمی‌کنند، همچنان تنظیمات اختصاصی خودشان را خواهند داشت.

قابلیت Remote Play نیز برای خانه‌هایی که تلویزیون اصلی میان چند نفر مشترک است، کاربرد قابل توجهی دارد. این ویژگی اجازه می‌دهد از طریق یک دستگاه سازگار به کنسول متصل شوید و بازی را از راه دور ادامه دهید؛ بدون اینکه الزاماً تلویزیون اصلی در اختیار شما باشد. البته کیفیت این تجربه به شرایط شبکه وابستگی مستقیمی دارد. تأخیری که هنگام اجرای یک بازی نوبتی چندان محسوس نیست، در عناوین رقابتی، مسابقه‌ای یا بازی‌هایی که به نشانه‌گیری سریع نیاز دارند، می‌تواند تجربه را تحت تأثیر قرار دهد.

از سوی دیگر، PlayStation Plus برای دسترسی به بخش آنلاین بیشتر بازی‌های پولی موردنیاز است و همین موضوع باعث می‌شود ارزش امکانات نرم‌افزاری کنسول برای همه کاربران یکسان نباشد. کسی که بیشتر بازی‌های داستانی و تک‌نفره را دنبال می‌کند، ممکن است استفاده محدودی از اشتراک داشته باشد؛ درحالی‌که برای کاربری که به‌صورت منظم با دوستان خود بازی آنلاین انجام می‌دهد، این اشتراک به بخشی از هزینه‌های واقعی استفاده از کنسول تبدیل می‌شود.

یکی از موضوعات مهم‌تر در نسخه‌های دیجیتال وارداتی، منطقه حساب کاربری و محدودیت‌های مربوط به فروشگاه پلی‌استیشن است. این مسئله در مدل ژاپنی CFI-2200 با اهمیت بیشتری مطرح می‌شود؛ چراکه این نسخه با برچسب Japanese Only عرضه شده و رابط کاربری آن به زبان ژاپنی محدود است و برای استفاده از شبکه پلی‌استیشن به حساب منطقه ژاپن نیاز دارد. همچنین سونی برای این مدل در دفترچه مشخصات، ورودی نامی ۱۰۰ ولت را ثبت کرده است. البته این محدودیت‌ها را نباید به تمام کنسول‌های واردشده از ژاپن تعمیم داد؛ زیرا شرایط هر مدل و کد سخت‌افزاری می‌تواند متفاوت باشد.

برای کاربری که از قبل بازی‌های دیجیتال را روی یک حساب منطقه دیگر خریداری کرده است، امکان استفاده از همان حساب و دسترسی به مجموعه بازی‌های قبلی اهمیت بیشتری از اختلاف قیمت اولیه کنسول خواهد داشت. در واقع، تجربه نرم‌افزاری پلی‌استیشن فقط به سرعت منوها یا امکانات سیستم‌عامل محدود نمی‌شود؛ بلکه دسترسی بدون دردسر به حساب کاربری، فروشگاه و روش تهیه بازی‌ها نیز بخشی از تجربه واقعی استفاده از دستگاه است.

دسته بازی

کنترلر DualSense یکی از مهم‌ترین بخش‌های تجربه نسل جدید پلی‌استیشن محسوب می‌شود و تفاوت آن با دسته‌های نسل قبل صرفاً به طراحی ظاهری یا تغییرات ارگونومیک محدود نیست. فناوری بازخورد لمسی و ماشه‌های تطبیقی تلاش می‌کنند بخشی از اتفاقات داخل بازی را به شکل فیزیکی به دست کاربر منتقل کنند. برای مثال، در بازی Astro’s Playroom تفاوت حرکت روی سطوح مختلف از طریق لرزش‌های ظریف دسته قابل احساس است و این بازخورد به ایجاد ارتباط ملموس‌تری میان اتفاقات بازی و کاربر کمک می‌کند.

ماشه‌های تطبیقی نیز در بازی‌های سازگار می‌توانند مقاومت متفاوتی ایجاد کنند. این قابلیت در شرایطی مانند کشیدن زه کمان یا فشردن پدال خودرو، حس متفاوتی از میزان فشار و واکنش ابزار مورد استفاده در بازی ارائه می‌دهد. البته میزان تأثیرگذاری این فناوری کاملاً به نحوه پیاده‌سازی آن در بازی وابسته است. برخی عناوین استفاده گسترده‌ای از این امکانات دارند و برخی دیگر تنها به شکل محدودی از آن‌ها بهره می‌برند. حتی در بعضی موقعیت‌ها، مقاومت بیشتر ماشه‌ها ممکن است برای کاربرانی که به فشردن مداوم دکمه‌ها نیاز دارند چندان خوشایند نباشد. خوشبختانه امکان کاهش شدت این افکت‌ها از طریق تنظیمات سیستم وجود دارد.

در کنار قابلیت‌های پیشرفته، DualSense مجموعه‌ای از امکانات کاربردی را نیز در اختیار کاربر قرار می‌دهد. جک ۳٫۵ میلی‌متری امکان اتصال مستقیم هدفون سیمی را فراهم می‌کند و دکمه اختصاصی قطع میکروفون نیز برای مدیریت سریع ارتباط صوتی در بازی‌های آنلاین در نظر گرفته شده است. دکمه Create هم به کاربر اجازه می‌دهد از لحظات بازی تصویر یا ویدئو ثبت کند و آن‌ها را برای اشتراک‌گذاری ذخیره کند.

باتری داخلی دسته از طریق درگاه USB-C شارژ می‌شود، اما مدت‌زمان استفاده از آن به عواملی مانند شدت بازخورد لمسی، میزان استفاده از ماشه‌های تطبیقی و وضعیت باتری بستگی دارد. در نتیجه، فعال بودن تمام قابلیت‌های دسته می‌تواند روی شارژدهی تأثیر بگذارد. برای کاربرانی که ساعت‌های طولانی و بدون وقفه بازی می‌کنند، مدیریت شارژ دسته موضوعی است که در استفاده روزمره بیشتر از بسیاری از قابلیت‌های نمایشی آن اهمیت پیدا می‌کند.

در بحث سازگاری نیز باید به یک نکته توجه داشت. دسته DualShock 4 برای اجرای بازی‌های سازگار PS4 قابل استفاده است، اما اجرای بازی‌های بومی PS5 به کنترلر سازگار با این نسل نیاز دارد. همچنین ماژول آنالوگ DualSense استاندارد به‌گونه‌ای طراحی نشده که کاربر بتواند آن را به‌سادگی تعویض کند. در مقابل، DualSense Edge امکان تعویض ماژول‌های آنالوگ را فراهم می‌کند، اما باید آن را به‌صورت جداگانه خریداری کرد. در مجموع، DualSense همراه کنسول برای بیشتر کاربران کنترلری کامل و کافی است و پرداخت هزینه بیشتر برای نسخه Edge زمانی توجیه پیدا می‌کند که قابلیت‌های اختصاصی آن واقعاً در سبک بازی کاربر کاربرد داشته باشند.

درگاه‌ها

چیدمان درگاه‌های PS5 Slim نسبتاً کاربردی طراحی شده و امکان اتصال تجهیزات مختلف را بدون نیاز به استفاده دائمی از مبدل‌ها فراهم می‌کند. بااین‌حال، نکته مهم در این بخش صرفاً تعداد درگاه‌ها نیست، بلکه تفاوت سرعت و نوع ارتباط آن‌هاست. در قسمت جلویی دستگاه دو درگاه USB-C قرار دارد که از نظر ظاهری مشابه هستند، اما عملکرد یکسانی ندارند. یکی از آن‌ها از استاندارد Hi-Speed با سرعت اسمی ۴۸۰ مگابیت‌برثانیه استفاده می‌کند و درگاه دیگر با استاندارد SuperSpeed به سرعت ۱۰ گیگابیت‌برثانیه می‌رسد.

این تفاوت زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بخواهید تجهیزات مختلفی را به کنسول متصل کنید. برای مثال، اتصال کابل شارژ دسته را می‌توان به درگاه کندتر سپرد و از درگاه سریع‌تر برای تجهیزاتی مانند هدست واقعیت مجازی PS VR2 استفاده کرد که به پهنای باند بیشتری نیاز دارند. در قسمت پشتی نیز دو درگاه USB-A با سرعت ۱۰ گیگابیت‌برثانیه قرار گرفته‌اند که برای اتصال حافظه‌های اکسترنال سازگار و سایر تجهیزات کاربرد دارند.

خروجی HDMI و درگاه شبکه سیمی نیز در قسمت پشتی دستگاه قرار گرفته‌اند. بهره‌گیری از HDMI زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که قصد استفاده از خروجی 4K با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز را داشته باشید. البته پشتیبانی کنسول به‌تنهایی کافی نیست و نمایشگر نیز باید از این قابلیت پشتیبانی کند. حتی ممکن است تلویزیون چند ورودی HDMI داشته باشد، اما تنها برخی از آن‌ها امکان انتقال تصویر با مشخصات موردنظر را فراهم کنند. بنابراین، اگر نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز در دسترس نیست، بررسی ورودی انتخاب‌شده تلویزیون و کابل اتصال نیز به اندازه تنظیمات خود کنسول اهمیت دارد.

در بخش ارتباطات بی‌سیم، پشتیبانی از Wi-Fi 6 امکان اتصال به شبکه‌های سازگار را فراهم می‌کند. بااین‌حال، کیفیت ارتباط به فاصله کنسول تا روتر، شرایط محیطی و پایداری شبکه بستگی دارد. برای بازی آنلاین یا استفاده از Remote Play، اتصال سیمی از طریق درگاه گیگابیتی شبکه می‌تواند در شرایطی که ارتباط بی‌سیم نوسان دارد، پایداری بیشتری فراهم کند.

در استفاده معمول با یک کنترلر، نمایشگر و حداکثر یک حافظه جانبی، مجموعه درگاه‌های PS5 Slim پاسخگوی نیاز بیشتر کاربران خواهد بود. محدودیت‌ها بیشتر زمانی مطرح می‌شوند که چندین وسیله به‌صورت هم‌زمان به کنسول متصل باشند یا دسترسی به قسمت پشتی دستگاه دشوار باشد. به همین دلیل، بهتر است از ابتدا محل قرارگیری کنسول و مسیر کابل‌ها را مشخص کنید تا برای هر بار اتصال یا جداسازی یک وسیله، نیازی به جابه‌جایی دستگاه نداشته باشید.

شخصی‌سازی و ارتقاپذیری

یکی از مزیت‌های مهم PS5 Slim، امکان گسترش فضای ذخیره‌سازی از طریق نصب SSD داخلی است. این قابلیت زمانی اهمیت پیدا می‌کند که ظرفیت حافظه دستگاه دیگر پاسخگوی تعداد بازی‌های موردنیاز نباشد. بازی‌های نسل جدید به‌دلیل حجم بالای فایل‌های گرافیکی و محتوای جانبی، فضای قابل توجهی اشغال می‌کنند و در خانه‌هایی که چند نفر از یک کنسول استفاده می‌کنند، مدیریت حافظه می‌تواند به یک مسئله تکرارشونده تبدیل شود.

سونی در این مدل امکان نصب حافظه M.2 NVMe با رابط PCIe 4.0 x4 و ظرفیت ۲۵۰ گیگابایت تا ۸ ترابایت را فراهم کرده است. بااین‌حال، انتخاب SSD صرفاً بر اساس ظرفیت کافی نیست و سرعت خواندن ترتیبی آن نیز باید با الزامات کنسول هماهنگ باشد. سونی سرعت خواندن حداقل ۵۵۰۰ مگابایت‌برثانیه را توصیه کرده و استفاده از سازوکار مناسب دفع حرارت نیز برای قرارگیری SSD در محفظه اختصاصی دستگاه اهمیت دارد.

مزیت اصلی نصب SSD داخلی این است که بازی‌های PS5 مستقیماً از حافظه افزوده‌شده اجرا می‌شوند و کاربر می‌تواند فضای ذخیره‌سازی قابل استفاده را افزایش دهد. در مقابل، حافظه‌های USB اکسترنال بیشتر برای نگهداری بازی‌ها کاربرد دارند. بازی‌های PS5 را می‌توان روی این حافظه‌ها ذخیره کرد، اما برای اجرای آن‌ها باید مجدداً به SSD داخلی منتقل شوند. البته بازی‌های سازگار PS4 امکان اجرا از حافظه USB را نیز دارند. بنابراین، انتخاب میان SSD داخلی و حافظه اکسترنال به نوع بازی‌ها و نحوه استفاده از کنسول بستگی دارد.

امکان تعویض پنل‌های بدنه نیز یکی دیگر از قابلیت‌های شخصی‌سازی دستگاه است که بیشتر جنبه ظاهری دارد. اما قابلیت افزودن درایو جداگانه به نسخه دیجیتال، از نظر کاربردی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این ویژگی به کاربر اجازه می‌دهد در زمان خرید، نسخه دیجیتال را انتخاب کند و در صورت تغییر نیاز، بعداً درایو سازگار را به دستگاه اضافه کند. برای مثال، ممکن است کاربری در ابتدا تمام بازی‌های خود را به‌صورت دیجیتال تهیه کند، اما بعدها بخواهد از مجموعه دیسک‌های PS4 خود استفاده کند یا بازی‌های فیزیکی دست‌دوم بخرد.

البته افزودن درایو بدون محدودیت نیست. جفت‌سازی اولیه آن به اتصال اینترنت نیاز دارد و هزینه خرید جداگانه درایو نیز باید در محاسبه قیمت نهایی لحاظ شود. در برخی شرایط، مجموع هزینه نسخه دیجیتال و درایو جداگانه می‌تواند بخشی از اختلاف قیمت اولیه آن با مدل دیسک‌خور را از بین ببرد. از طرف دیگر، پردازنده و واحد گرافیکی دستگاه برای ارتقای کاربر طراحی نشده‌اند و افزودن SSD یا درایو، توان پردازشی کنسول را افزایش نمی‌دهد. این ارتقاها صرفاً فضای ذخیره‌سازی و روش دسترسی به بازی‌ها را تغییر می‌دهند.

در نتیجه، بهتر است هزینه ارتقا را بر اساس یک نیاز واقعی ارزیابی کنید. اگر مرتباً مجبور به حذف و نصب مجدد بازی‌ها هستید، افزایش ظرفیت SSD احتمالاً بیشترین تأثیر را بر راحتی استفاده خواهد داشت. اما برای کاربری که معمولاً یک یا دو عنوان را دنبال می‌کند، حافظه داخلی می‌تواند برای مدتی کافی باشد و خرید SSD را می‌توان به زمانی موکول کرد که محدودیت فضا واقعاً ایجاد شود. همین انعطاف‌پذیری در انتخاب و ارتقا، یکی از ویژگی‌های مثبت طراحی Slim است؛ زیرا به کاربر اجازه می‌دهد هزینه‌های جانبی را متناسب با نیاز واقعی خود مدیریت کند.